Μετά το ρολόι.

Ισχύει ως κανόνας: καμία παρέμβαση στη μετρητική διάταξη από μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. Το Εγχειρίδιο όμως κλιμακώνει σε τρία επίπεδα, όχι σε δύο. Διαπιστωμένη ρευματοκλοπή είναι η αφαίρεση των σφραγίδων του κελύφους μαζί με παρεμπόδιση της περιστροφής του δίσκου — η φράση είναι ενιαία στο άρ. 3. Σκέτη η παραβίαση σφραγίδας κελύφους κατατάσσεται ρητά στις πιθανολογούμενες. Και η σφραγίδα κιβωτίου «δεν αποτελεί εύρημα ενδεικτικό πιθανολογούμενης ρευματοκλοπής» — το ίδιο το ΦΕΚ εξηγεί γιατί: «πιθανώς δικαιολογείται λόγω επανοπλισμού του μικρο-αυτόματου διακόπτη». Τίποτα από αυτά δεν είναι άδεια: παραμένει μη εξουσιοδοτημένη επέμβαση σε διάταξη του Διαχειριστή.

Πρώτον: οι ασφάλειες παροχής είναι πριν τον μετρητή. Λήψη ρεύματος από εκεί είναι «απευθείας σύνδεση στο Δίκτυο με παράκαμψη του εξοπλισμού μέτρησης» — το πρώτο κιόλας παράδειγμα διαπιστωμένης ρευματοκλοπής στο άρ. 3. Εκεί, ναι, ο αναδρομικός υπολογισμός μπορεί να φτάσει την 5ετία (άρ. 12 §2γ). Δεύτερον, το τεχνικά κρίσιμο: αυτές οι ασφάλειες είναι μόνο στη φάση. Τραβώντας τες δεν έχεις πλήρη απομόνωση — ο ουδέτερος μένει συνδεδεμένος.

Στο ενημερωτικό σημείωμα του Τομέα Ηλεκτροκίνησης ο ΔΕΔΔΗΕ γράφει για τον εαυτό του ότι «στερείται της δυνατότητας ελέγχου και παρέμβασης εντός της εσωτερικής ηλεκτρικής εγκατάστασης». Αυτό είναι το επιχείρημα, και είναι οριστικό: μετά τον μετρητή δεν υπάρχει αρμοδιότητα να απαγορεύσει πίνακα. Το ίδιο έγγραφο περιγράφει και «διάταξη ασφαλούς απομόνωσης … από την πλευρά του γενικού πίνακα της εσωτερικής εγκατάστασης». Προσοχή στην ακρίβεια: η φράση «σε οποιοδήποτε προσβάσιμο σημείο στην εσωτερική ηλεκτρική εγκατάσταση» αφορά στο πρωτότυπο τη μετρητική διάταξη ΥΕΗΟ, όχι τον εξοπλισμό γενικά — κυκλοφορεί διευρυμένη. Η απαγόρευση πίνακα αφορά τη διάταξη με τα κιβώτια και τους μετρητές του ΔΕΔΔΗΕ.

Ισχύει για το τμήμα πριν τον μετρητή: η παροχή τερματίζει κατευθείαν στον μετρητή, χωρίς ενδιάμεση ένωση, κλέμα ή μπουάτ. Δεν ισχύει για ό,τι είναι μετά. Μετά τον μετρητή η γραμμή είναι εσωτερική εγκατάσταση και ο πίνακας διανομής είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος να τη διακλαδώσεις.

Το ΕΛΟΤ 60364 δεν λέει «υποχρεωτικό παντού». Λέει ότι η προστασία απαιτείται όταν οι συνέπειες αφορούν ανθρώπινη ζωή, δημόσιες υπηρεσίες, εμπορική ή βιομηχανική δραστηριότητα, ή μεγάλο αριθμό συνευρισκόμενων ατόμων — και σε πολυκατοικία το τελευταίο ισχύει. Άρα εδώ βγαίνει σωστό, αλλά από τις συνέπειες, όχι από τη γεωγραφία. Για μεμονωμένη κατοικία υπάρχει περιθώριο εξαίρεσης μέσω ανάλυσης κινδύνου. Το κρίσιμο: χωρίς ανάλυση, μπαίνει.

Το κριτήριο κεραυνικού επιπέδου και εξωτερικών επιδράσεων AQ του παλιού ΕΛΟΤ HD 384 αντικαταστάθηκε από κριτήρια συνεπειών και ανάλυση κινδύνου. Το «στην Αθήνα είναι προαιρετικό» ανήκει στο προηγούμενο πλαίσιο. Πότε ακριβώς έπαψε να ισχύει στο ελληνικό πλαίσιο δεν το εντοπίσαμε σε ρητό κείμενο — ότι δεν ισχύει πλέον, ναι· η ημερομηνία, όχι.

Η ΥΑ 101195/2021 το λέει η ίδια, στο άρ. 3 §2: «Υφιστάμενες ΕΗΕ ή τμήματα αυτών, ικανοποιούν τις απαιτήσεις ασφάλειας … εφόσον τεκμηριωμένα συμμορφώνονται με τις τεχνικές απαιτήσεις της νομοθεσίας που ίσχυε κατά τον χρόνο κατασκευής τους». Μια εγκατάσταση πενταετίας κρίνεται με το τότε πλαίσιο. Αλλά: η ίδια η προσθήκη του φορτιστή είναι «τροποποίηση ή επέκταση», και γι' αυτές το άρ. 3 §1β ζητά ΕΛΟΤ 60364. Δύο συνομιλητές που μιλούν για διαφορετική χρονική στιγμή δεν διαφωνούν — απλώς δεν συνεννοούνται.

Το πεδίο 1.5 «Επιλογή και εγκατάσταση απαγωγών κρουστικών υπερτάσεων (SPD)» υπάρχει όντως στο πρωτόκολλο του Παραρτήματος Ι. Η ύπαρξη πεδίου σημαίνει ότι ο ελεγκτής οφείλει να τοποθετηθεί — όχι ότι κάθε εγκατάσταση απαιτεί SPD. Το έντυπο όμως δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια: δεν υπάρχει κουτί «δεν εφαρμόζεται», μόνο μία στήλη «Συμμόρφωση» με ένα τετραγωνίδιο — και το πλαίσιο ΠΡΟΣΟΧΗ ορίζει ότι όσα δεν συμμορφώνονται «αποκαθίστανται πριν την υποβολή». Άρα: ή τσεκάρεις, ή τεκμηριώνεις στις Παρατηρήσεις γιατί δεν εφαρμόζεται. Σωστό συμπέρασμα από λάθος δρόμο.

Εργασία υπό τάση σε κιβώτιο παροχής δεν υπερασπίζεται. Η διαχείριση ρίσκου όμως ήταν σωστή: βίντεο πριν, κατά και μετά, γραπτό αίτημα την ίδια μέρα, πλήρης τεκμηρίωση. Και το αποτέλεσμα εξηγείται: ήταν σφραγίδα κιβωτίου. Το Εγχειρίδιο ορίζει τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση — «εξετάζεται η μετρητική διάταξη για τυχόν άλλα ίχνη επέμβασης με σκοπό τη ρευματοκλοπή». Δηλαδή η σφραγίδα δεν αρκεί από μόνη της· ψάχνουν αλλού. Και ο αναδρομικός υπολογισμός δεν ξεκινά από τη σφραγίδα — ξεκινά από «σταθερά αισθητή μείωση της κατανάλωσης» στο ιστορικό της παροχής.

Δεν είναι θέμα μήκους γραμμής. Το μέρος 7-722 ζητά αποκλειστικό τελικό κύκλωμα ανά σημείο επαναφόρτισης με δικό του ΔΔΕ 30 mA, επειδή ο φορτιστής παράγει συνεχή συνιστώσα ρεύματος σφάλματος που τυφλώνει τα κοινά ρελέ τύπου AC και A. Γι' αυτό απαιτείται τύπου B, ή A συνδυασμένο με ανίχνευση 6 mA DC. Το ρελέ του σπιτιού δεν κάνει αυτή τη δουλειά, όσο κοντά κι αν είναι.

Το μέρος 7-722 λέει ρητά ένα πράγμα: σε σύστημα TN, το κύκλωμα που τροφοδοτεί σημείο επαναφόρτισης δεν επιτρέπεται να περιέχει αγωγό PEN. Αυτό ισχύει και εδώ. Το επιπλέον — διάταξη που ανιχνεύει διακοπή του PEN και αποσυνδέει, ή τοπικό ηλεκτρόδιο γείωσης — είναι εθνική απαίτηση χωρών με δίκτυο PME, χαρακτηριστικά του Ηνωμένου Βασιλείου. Δεν εντοπίσαμε αντίστοιχη ρητή ελληνική απαίτηση. Ο κίνδυνος όμως είναι πραγματικός και δεν εξαφανίζεται επειδή δεν γράφτηκε: αν κοπεί ο κοινός ουδέτερος ανάντη, το περίβλημα του οχήματος ανεβαίνει στο δυναμικό της φάσης, με τον χρήστη να το αγγίζει σε εξωτερικό χώρο. Είναι επαγγελματική κρίση, όχι υποχρέωση — και όποιος τη γράφει ως υποχρέωση παραπέμπει σε ξένο κανονισμό.